thank the lord for small mercies

ελέω θεού. η βιωθείσα τρυφερότητα. ελέω θεού. το πρόσωπο του ονείρου-αφημένες

στην άκρη οι τύψεις πόσο, μα πόσο, μας λύτρωσαν! ελέω θεού. το ένστικτο-τ' αγρίμι που

όλοι αποποιούμαστε. ελέω θεού. εκείνο το αποφόρι-σώμα, η εικόνα που δεν επιλέξαμε.

Ένα κενό, σαν το διάστημα.

Σ΄αυτό το ταξίδι δεν ήταν ποτέ το ζητούμενο ο γυρισμός. Η Ιθάκη ήταν μόνο το σημείο εκκίνησης. Ύστερα ο χρόνος θα φρόντιζε να γίνει ανάμνηση. Σ' αυτό το ταξίδι δεν πήρες τίποτα μαζί σου. Φτάνει το σώμα-κιβωτός, είχες πει. Φτάνουν οι αισθήσεις. Ποτέ δεν σκέφτηκες ότι ίσως χρειαστείς κι ένα φωτεινό σημείο, άλλο από το σώμα σου, για να προσανατολιστείς. Κι έτσι αυτόφωτος, χάθηκες μέσα στ' άλλα αστέρια. Μόνο όταν έσβησες, καταλάβαμε πόσο μας είχες βοηθήσει. Να δούμε μέσα μας.

Ιδού τα ρόδα

Here we stand the dislocated. Flung so far from what we’d dream. Hammered down then resurrected. We bear the scars of what we’ve been. Now the time of new beginning .Though the past will never end .But you will never catch me thinking. It can ever be the same.

για μια κάποια αθωότητα

επιστροφή στην αθωότητα, θα έλεγες. καρτ-ποστάλ και παγωμένο φρουτπαντς. ασπρόμαυροι γονείς σε σελυλόιντ αναμνήσεις. μα δεν είναι η μνήμη που μας έλκει, θα έλεγα εγώ. θα συμφωνούσες. κουνώντας το κεφάλι και πιάνοντας το χέρι μου.

Σε κίνδυνο

Ο πραγματικός κίνδυνος της μοναξιάς τελικά δεν είναι-αυτό που φοβούνται οι περισσότεροι- το βίωμα της. Ο πραγματικός κίνδυνος είναι η συνήθεια της.

Στην ίδια πληγή.

Ξανά. Και ξανά. Στο ίδιο παιχνίδι. Αυτό που ανοίγεις. Αυτό που κλείνω. Στην ίδια πληγή διψασμένοι εραστές. Σε γόρδιο δεσμό, δίχως μαχαίρι.

περιμένοντας τη νύχτα

Γυμνοί. Δίχως τ' άστρα. Της νύχτας και πάλι παιδιά. Γυμνοί. Δίχως φως.

Κι ονόματα.